Eén voor allen…

… allen voor één. Ja, we zijn hier net de drie musketiers. Geheel aan elkaar verbonden. Soms letterlijk met een lijntje tijdens de avonturen van Icey, en soms figuurlijk. Want als er één ineens minder mobiel is, dan hebben de anderen daar ook last van… en dat is nu dus. Eentje zielig… allen zielig.

Want ik kon afgelopen week toch echt wel heel weinig. Gelukkig niet zo ernstig dat er gescheurde banden zijn of zo, maar wel net zo rot dat ik echt rust moet houden met mijn pootje omhoog, en mijn voet niet kan afwikkelen tijdens mijn strompelen. En dus moet Ivan veel van het doe werk alleen oppakken. En dus kan Icey ook echt een stuk minder op avontuur. En dus kunnen we lekker met ons allen lekker gefrustreerd zijn. Nu wint Icey toch echt op alle mogelijke manieren. Luidkeelse jammerserenades worden er uitgevoerd. Vooral als ook Ivan ook weer thuis is, want volgens mij heeft hij toch wel door dat er met mij ook wat anders aan de hand is. Dus ook al voelen we ons alle drie af en toe zielig… Icey is natuurlijk wel heet meest zielige in deze.

In de weekenden was het gelukkig heerlijk weer, dus kon ik heerlijk genieten op onze tuinset kunnen terwijl Ivan rommelt in de tuin. De eerste watertank hebben we aangesloten, want het zou immers flink gaan regenen… helaas… het beetje miezer water viel was volgens mij al verdampt voordat het in de tank kon landen. Maar mocht er regen komen, dan zijn we er klaar voor. 

Want onze zaailingen doen het goed. Er wordt geen nachtvorst meer voorspeld hier en dus kunnen de eerste planten de tuin wel al in. Alleen de tomaat, pepers en basilicum  gaan niet de volle grond in. De tomaten en pepers zijn al flink groot, en gaan volgende week in grote potten, die we boven hun groeitemperatuur naar buiten op het balkon kunnen zetten.  

Autorijden ging voor mij ook nog niet, dus had ik vorige week al het brei cafe moeten missen. Maar gelukkig was het afgelopen vrijdag hier in het dorp. Mijn voet gaat nu ook langzaam aan ook wat beter, dus met de breimaatjes hier thuis afgesproken en daarheen gelopen. Ivan was er al, want er was tegelijkertijd ook een workshop houtbewerken. Dus terwijl ik weer tips kreeg over hoe verder te gaan met mijn trui, heeft Ivan een botermes een een lepel gesneden uit hout. 

Aansluitend hadden we een maaltijd op dezelfde locatie gereserveerd. Met zo’n 15 man zaten we aan een lange tafel met Engelsen, Nederlanders, Zweden, Italianen en Duitsers door elkaar. Dus de gesprekken gingen ook in het Nederlands, Zweeds en Engels door elkaar heen. Op grote borden werd het eten op tafel geserveerd… een heerlijke maaltijd met producten uit de regio. En eigenlijk voor het eerst een polenta gegeten die ik ook lekker vond. Bij het eten hadden we alcoholvrije blauwebessenwijn… enne, dat was best lekker, maar was eigenlijk gewoon sap voor ons gevoel.

Thuis werden we als gewoonlijk uitgebreid begroet door gemiauw…. Maar niet door Icey zelf? Oeps… hij zat opgesloten in de kelder. Daar heeft hij dus een uur of vijf opgesloten gezeten, zonder kussentje om op te liggen en bij 10 graden. Dus weer wordt bevestigd: hij is de meest zielige hier thuis.
(overigens was hij net zo vrolijk als altijd daarna, dook gelijk daarna weer mee de kelder in toen Ivan daar wat moest pakken. Hij zeurde hoogstens wat minder om naar buiten te kunnen, hij had zijn portie avontuur waarschijnlijk al gehad)

Gisteren tot slot zijn we even langs een bosbouw beurs in de buurt geweest. Even kijken naar alle mooie voor de gelegenheid gepoetste  wagens en machines, wat bekenden tegenkomen, een ijsje eten en een klein rondje slenteren in de zon. We hadden spijt dat we geen korte broek aan hadden. Dus thuis gelijk omgekleed en Ivan weer aan de klus in de tuin en ik in de zon aan mijn Zweeds.