Het is de tijd dat de bessen rijp zijn… dus hebben we al een aantal keer een toetje gegeten van yoghurt met aardbeien, bosaardbeien, zwarte bes, aalbes en kruisbes. De aardbeien groeien nog even door, een restje kruisbessen ligt in de vriezer maar de rest is inmiddels op: door ons of familie ree.

Hoe vaak we de afgelopen periode wel geen opmerkingen hebben gehad dat het bij ons vast een stuk kouder zou zijn dan in Nederland. Was het in Nederland boven de 30 graden werd ons ‘meegedeeld’ dat bij ons vast maar een graad of 20-24 zou zijn.

Zo’n liedje uit mijn jeugd wat in eens bij mij naar boven komt nu ons ritme de afgelopen paar maanden gaat veranderen, want een ritme hadden we:

Het leven hier in Zweden doet wat met je. We komen meer buiten dan in Nederland, zitten veel meer dieren en leven veel dichter bij de natuur. En dat merken we... alle drie, maar ik misschien nog het meest. Yeah baby, I'm getting wild!

Ja! Ik heb mijn uitslag binnen! Ik ben geslaagd voor mijn examen! Vervolgens was het nog even afwachten of ik nog een bewijs kreeg, want die kreeg ik niet via de onderwijsinstelling, maar afgelopen vrijdag kreeg ik netjes een bewijs van slagen binnen vanuit de Gemeente. En ik had nog een B ook. Best trots dus...

De score tussen Ivan-Icey en mijzelf staat op 5-2-3. Ivan loopt dus duidelijk op kop als het om kriebelen gaat. Hoewel hij op zijn werk weer het onderspit delft ten opzichte van zijn collega’s. Daar had zijn collega er al 25 op 1 dag te pakken!

En toen zat er ineens al weer drie weken tussen de laatste blog en nu… we gooien het maar op de examenstress. Klinkt als een goede reden toch? Maar heel eerlijk: we hebben het gewoon best druk gehad.

… allen voor één. Ja, we zijn hier net de drie musketiers. Geheel aan elkaar verbonden. Soms letterlijk met een lijntje tijdens de avonturen van Icey, en soms figuurlijk. Want als er één ineens minder mobiel is, dan hebben de anderen daar ook last van… en dat is nu dus. Eentje zielig… allen zielig.

Vorige week hadden we een lang weekend mijn ouders op bezoek. Erg leuk om hun te kunnen laten zien hoe we wonen. Wat reacties: heerlijk rustig, wat slaap ik hier goed, veel stenen (rotsen) hier!, de supermarkt is wel heel netjes, ruim en heeft veel, om de route miste ik wel het uitzicht door al dat bos, het weer viel zo ontzettend mee… nu heb ik natuurlijk geen idee wat ze thuis nog vertellen aan anderen, maar volgens mij was het wel geslaagd.

We zeggen al snel dat Zweden zo bebost is. Maar eigenlijk is het grootste deel bosbouw, bedoelt voor de houtproductie. Gelukkig staat Zweden er ook om bekend dat ze dat op een bewuste wijze doen.

De tijd gaat door en we doen ons ding. Tegelijkertijd gebeurt er nog steeds heel veel ‘extra’. Dingen om hier op de te bouwen, dingen die niet helemaal het plan waren, dingen die nog met de migratie afronding te maken hebben… gewoon, van die dingen. Veels te veel om in een blog over alles in de hele periode te vertellen, jullie moeten het doen met een paar uitgelichte onderdelen… dingen zoals de kaasfondue blooper, een stuiterende keukenmachine of mijn worsteling met gedichten… helaas die verhalen passen nu niet.

Ken je dat gevoel? Je hebt iets in je hoofd en probeert dat over te brengen op een ander. Je denkt toch echt heel duidelijk te zijn, en je gebruikt hiervoor zelfs verschillende manieren, toonhoogtes, expressies, enzovoorts. En dan nog snappen ze je niet. Dat heb ik dus best regelmatig, en het frustreert me mateloos!