Het leren van een taal is soms spannend, vaak ook leuk, soms zelfs gezellig, en het kost altijd energie. Dat ervaren we hier nu alle drie. Zo leuk om ieders ervaringen en stappen te volgen, alle drie in ons eigen tempo met onze eigen hobbels en successen.

En dat realiseer je je als je in de koelkast kijkt en daar gewoon zes soorten kaas ziet liggen. Ja echt! Waaronder het allerlaatste restje oude kaas. Dus vanaf nu ben ik toch echt overgeleverd aan de Zweedse kaas voor op brood. Nu hebben ze hier ook gewoon alle franse kaasjes die in Nederland ook in de supermarkt liggen, en we hadden dus ook feta en cheddar in de koelkast liggen, maar de ‘normale’ kaas voor op brood is te vergelijken met heel jonge kaas, en dan wat vetter.

Ja ja, echt waar… we zijn weer een stukje meer ingeburgerd hier. Sommige dingen duren super lang (onze aanmelding bij het Zweedse zorgstelsel loopt al sinds begin december, en is nog niet in behandeling genomen), en sommige dingen gaan super snel. Dinsdag had Ivan een afspraak om de auto goed te laten keuren voor de import, de dag erna heeft hij de verzekering aangevraagd en dat door gegeven aan de instanties (en betaald) en donderdag hadden we de nieuwe nummerplaten al in de bus… hoe dan, zo je denken! Maar we hebben ze en zitten er op. Het kostte Ivan wat bevroren vingers, en we moeten nog een nieuwe nummerplaathouder bestellen, want door de kou brak het plastic spontaan af aan 1 kant, maar toch, we rijden nu met Zweedse nummerplaten. We horen er weer een stukje meer bij.

Ja, jullie horen het goed. Ik ben maandag op het vliegtuig gestapt en naar Nederland gevlogen. En de hele reis kon ik genieten van deze zonsondergang.

Soms lopen de blog’s een beetje door elkaar heen qua gebeurtenissen. Het hangt er een beetje van af wat bij mij komt bovendrijven als ik aan het tikken ben. Soms vertel ik sommige dingen niet, omdat het dan al achterhaald is en soms komt het dan gewoon later. Zo kondigde ik het vorige blok al aan dat er verandering was in Icey’s gedrag, maar vertelde ik helemaal niet meer wat dat was. 

Voor ons (de baasjes, ja we weigeren onszelf toch echt personeel te noemen), ging het vorige week weer het normale ritme in. Werken en klussen werden weer opgestart, de Zweedse les begon weer, lunchwandelingen door het bos en door de sneeuw. Het zou toch bijna saai worden?

Ja beste mensen, toch even een klaagblog. Vol goede moed ben ik naar Zweden gekomen. Het leek een paradijs te worden en in de eerste maanden voelde het ook zo. Het was druk en hard werken, maar ik genoot. Maar inmiddels loop ik hier zwaar gefrustreerd rond: ik ben er ingeluisd!

En inmiddels zijn we weer een ruime week verder… dus allereerst iedereen een heel gelukkig nieuwjaar gewenst! Wij zijn in ieder geval het nieuwe jaargoed in gegaan met vrienden die hier een kleine week logeerden. Zoveel vuurwerk als op het plaatje was er hier echt niet te zien, maar gezellig was het zeker.

Fijne kerstdagen allemaal!

Hoe dat kon komt even verderop. Want we zijn eerst nog heerlijk gaan wandelen. Ons huis ligt langs een langeafstandswandelroute. En we dachten dat pas een stuk te volgen. Wel met veiligheidsvestjes aan, want er wordt flink gejaagd bij ons in de buurt. De dag ervoor was er duidelijk een drijfjacht gaande… bordjes met “we jagen, pas op voor de honden” stonden langs kilometers weg. Na ruim een uur zijn we van de route afgeweken, want de originele route kan je een paar dagen volgen, maar wij willen toch een keer terug naar huis vandaag, en lopen graag rondjes. Dus na een ruim uur lopen gaan we niet dezelfde weg terug, maar steken we door. Ik heb de route opgenomen in Komoot, dus wie wil kan hem hier een keer nalopen. Een korte omschrijving zal ik vast geven:

Jaja, het is echt waar…. De laatste stappen zijn gezet. Dinsdag had Ivan zijn telefoonnummer. Op de een of andere vage manier was zijn abonnement afsluiten totaal geen probleem, mijn kredietwaardigheid kon niet gecontroleerd worden… Blijkbaar kan daar een aantal dagen verschil tussen zitten. Dus voor mij kon pas woensdag een telefoonnummer aangevraagd worden. En dus heb ik sinds vrijdag ook een Zweeds nummer. Dat betekent ook dat we nu allebei Swish hebben. Yes we bestaan in de wereld van Zweden!

Nou, en wat voor licht! In de werkkamer hadden we nog steeds de camping lamp als lichtpunt. Het was licht, je zag alles, maar daar was dan ook alles mee gezegd. En al een paar weken geleden hadden we daarom een lamp voor aan het plafond gekocht. Een LED-plaat, verwachtende dat die zo aan het plafond geschroefd kon worden. Niet dus, je moest er nog een frame bij kopen… Nou echt niet. Ivan heeft er zelf één gemaakt, een mooiere, maar dat duurde wel even. Hij is nog niet helemaal af, dat komt wel met het opknappen van de kamer. Maar hij hangt dus inmiddels wel aan het plafond. En een licht joh… wauw!