En toen zat er ineens al weer drie weken tussen de laatste blog en nu… we gooien het maar op de examenstress. Klinkt als een goede reden toch? Maar heel eerlijk: we hebben het gewoon best druk gehad.

… allen voor één. Ja, we zijn hier net de drie musketiers. Geheel aan elkaar verbonden. Soms letterlijk met een lijntje tijdens de avonturen van Icey, en soms figuurlijk. Want als er één ineens minder mobiel is, dan hebben de anderen daar ook last van… en dat is nu dus. Eentje zielig… allen zielig.

Vorige week hadden we een lang weekend mijn ouders op bezoek. Erg leuk om hun te kunnen laten zien hoe we wonen. Wat reacties: heerlijk rustig, wat slaap ik hier goed, veel stenen (rotsen) hier!, de supermarkt is wel heel netjes, ruim en heeft veel, om de route miste ik wel het uitzicht door al dat bos, het weer viel zo ontzettend mee… nu heb ik natuurlijk geen idee wat ze thuis nog vertellen aan anderen, maar volgens mij was het wel geslaagd.

We zeggen al snel dat Zweden zo bebost is. Maar eigenlijk is het grootste deel bosbouw, bedoelt voor de houtproductie. Gelukkig staat Zweden er ook om bekend dat ze dat op een bewuste wijze doen.

De tijd gaat door en we doen ons ding. Tegelijkertijd gebeurt er nog steeds heel veel ‘extra’. Dingen om hier op de te bouwen, dingen die niet helemaal het plan waren, dingen die nog met de migratie afronding te maken hebben… gewoon, van die dingen. Veels te veel om in een blog over alles in de hele periode te vertellen, jullie moeten het doen met een paar uitgelichte onderdelen… dingen zoals de kaasfondue blooper, een stuiterende keukenmachine of mijn worsteling met gedichten… helaas die verhalen passen nu niet.

Ken je dat gevoel? Je hebt iets in je hoofd en probeert dat over te brengen op een ander. Je denkt toch echt heel duidelijk te zijn, en je gebruikt hiervoor zelfs verschillende manieren, toonhoogtes, expressies, enzovoorts. En dan nog snappen ze je niet. Dat heb ik dus best regelmatig, en het frustreert me mateloos!

Jemig, we wonen hier alweer een half jaar! Wat vliegt de tijd… En nog steeds gebeurt er genoeg hier. Een teken daarvan is dat er wat meer ruimte zit tussen de vorige en deze blog. Even lekker wat tekst voor deze blog tikken schiet er dan wat bij in. Dus ja, ook hier kunnen we het druk hebben… genoeg te doen en nog veel meer plannen. Maar een zondag ochtend in het lange paasweekend is dan een heerlijk moment om weer wat te schrijven naar jullie.

De buurman aan de ene kant is overleden, dus dat dat huis te koop staat is logisch. Aan de andere kant was zij met name zo ontzettend eenzaam, dat die naar ‘de stad’ willen verhuizen snappen we ook nog. Maar nu staat het huis daarnaast ook ineens te koop. Je gaat het je bijna afvragen: jagen we iedereen weg hier?

Ze zeggen dat katten het verstandelijk vermogen hebben van een 2-4 jarige. Ik heb dan zo’n vrolijke peuter in mijn hoofd die om ‘s ochtens al om zes uur op het bed springt en roept “pappa, mamma… het is licht, wat gaan we doen?”.

Afgelopen week heeft Ivan al de kraanvogels over zien vliegen. En kraanvogels wordt in Zweden gezien als hèt teken dat het voorjaar gaat worden. En we in de tuin hadden we de eerste sneeuwklokjes… natuurlijk even op de foto gezet: we hebben bewijs… het wordt nu echt voorjaar.

Nadat we vorige week de -20 graden hebben aangetikt, hebben we deze week ook de plusgraden weer eens gezien. Maandag hadden we nog een flinke pak natte sneeuw ‘s nachts en in de vroege ochtend, maar voor dat was een paar uur later al weer gesmolten. Het voelt al bijna lente. Ja ik weet het, in Nederland was het nog veel lekkerder met 18 graden in Rotterdam, we kunnen niet alles hebben he…. En dus was het zaterdag tijd om de eerste voorjaarsschoonmaak te houden. Uhm… nou ja: gewoon weer een keer wat extra schoonmaakklussen oppakken, hoekjes schoonmaken waar je normaal wat minder komt, inclusief de hout-CV uitborstelen, het koffiezetapparaat ontkalken, enz. Schoonmaken is echt onze hobby (not!), maar het resultaat geeft altijd weer heel even voldoening.

Als zelfs de Zweden klagen dat de winter zo lang duurt en dat het koud is, mogen wij het ook even toch? Want met -20 graden buiten ‘s ochtends vroeg, was het in onze keuken maar 8 graden. Dat was toch wel het moment dat ik de luchtkachel uit de woonkamer naar de keuken  heb gesjouwd en eerst nog een extra uurtje in bed ben gaan liggen in de hoop op een wat warmer ontbijt.