Ken je dat gevoel? Je hebt iets in je hoofd en probeert dat over te brengen op een ander. Je denkt toch echt heel duidelijk te zijn, en je gebruikt hiervoor zelfs verschillende manieren, toonhoogtes, expressies, enzovoorts. En dan nog snappen ze je niet. Dat heb ik dus best regelmatig, en het frustreert me mateloos!

Jemig, we wonen hier alweer een half jaar! Wat vliegt de tijd… En nog steeds gebeurt er genoeg hier. Een teken daarvan is dat er wat meer ruimte zit tussen de vorige en deze blog. Even lekker wat tekst voor deze blog tikken schiet er dan wat bij in. Dus ja, ook hier kunnen we het druk hebben… genoeg te doen en nog veel meer plannen. Maar een zondag ochtend in het lange paasweekend is dan een heerlijk moment om weer wat te schrijven naar jullie.

De buurman aan de ene kant is overleden, dus dat dat huis te koop staat is logisch. Aan de andere kant was zij met name zo ontzettend eenzaam, dat die naar ‘de stad’ willen verhuizen snappen we ook nog. Maar nu staat het huis daarnaast ook ineens te koop. Je gaat het je bijna afvragen: jagen we iedereen weg hier?

Ze zeggen dat katten het verstandelijk vermogen hebben van een 2-4 jarige. Ik heb dan zo’n vrolijke peuter in mijn hoofd die om ‘s ochtens al om zes uur op het bed springt en roept “pappa, mamma… het is licht, wat gaan we doen?”.

Afgelopen week heeft Ivan al de kraanvogels over zien vliegen. En kraanvogels wordt in Zweden gezien als hèt teken dat het voorjaar gaat worden. En we in de tuin hadden we de eerste sneeuwklokjes… natuurlijk even op de foto gezet: we hebben bewijs… het wordt nu echt voorjaar.

Nadat we vorige week de -20 graden hebben aangetikt, hebben we deze week ook de plusgraden weer eens gezien. Maandag hadden we nog een flinke pak natte sneeuw ‘s nachts en in de vroege ochtend, maar voor dat was een paar uur later al weer gesmolten. Het voelt al bijna lente. Ja ik weet het, in Nederland was het nog veel lekkerder met 18 graden in Rotterdam, we kunnen niet alles hebben he…. En dus was het zaterdag tijd om de eerste voorjaarsschoonmaak te houden. Uhm… nou ja: gewoon weer een keer wat extra schoonmaakklussen oppakken, hoekjes schoonmaken waar je normaal wat minder komt, inclusief de hout-CV uitborstelen, het koffiezetapparaat ontkalken, enz. Schoonmaken is echt onze hobby (not!), maar het resultaat geeft altijd weer heel even voldoening.

Als zelfs de Zweden klagen dat de winter zo lang duurt en dat het koud is, mogen wij het ook even toch? Want met -20 graden buiten ‘s ochtends vroeg, was het in onze keuken maar 8 graden. Dat was toch wel het moment dat ik de luchtkachel uit de woonkamer naar de keuken  heb gesjouwd en eerst nog een extra uurtje in bed ben gaan liggen in de hoop op een wat warmer ontbijt.

Het leren van een taal is soms spannend, vaak ook leuk, soms zelfs gezellig, en het kost altijd energie. Dat ervaren we hier nu alle drie. Zo leuk om ieders ervaringen en stappen te volgen, alle drie in ons eigen tempo met onze eigen hobbels en successen.

En dat realiseer je je als je in de koelkast kijkt en daar gewoon zes soorten kaas ziet liggen. Ja echt! Waaronder het allerlaatste restje oude kaas. Dus vanaf nu ben ik toch echt overgeleverd aan de Zweedse kaas voor op brood. Nu hebben ze hier ook gewoon alle franse kaasjes die in Nederland ook in de supermarkt liggen, en we hadden dus ook feta en cheddar in de koelkast liggen, maar de ‘normale’ kaas voor op brood is te vergelijken met heel jonge kaas, en dan wat vetter.

Ja ja, echt waar… we zijn weer een stukje meer ingeburgerd hier. Sommige dingen duren super lang (onze aanmelding bij het Zweedse zorgstelsel loopt al sinds begin december, en is nog niet in behandeling genomen), en sommige dingen gaan super snel. Dinsdag had Ivan een afspraak om de auto goed te laten keuren voor de import, de dag erna heeft hij de verzekering aangevraagd en dat door gegeven aan de instanties (en betaald) en donderdag hadden we de nieuwe nummerplaten al in de bus… hoe dan, zo je denken! Maar we hebben ze en zitten er op. Het kostte Ivan wat bevroren vingers, en we moeten nog een nieuwe nummerplaathouder bestellen, want door de kou brak het plastic spontaan af aan 1 kant, maar toch, we rijden nu met Zweedse nummerplaten. We horen er weer een stukje meer bij.

Ja, jullie horen het goed. Ik ben maandag op het vliegtuig gestapt en naar Nederland gevlogen. En de hele reis kon ik genieten van deze zonsondergang.

Soms lopen de blog’s een beetje door elkaar heen qua gebeurtenissen. Het hangt er een beetje van af wat bij mij komt bovendrijven als ik aan het tikken ben. Soms vertel ik sommige dingen niet, omdat het dan al achterhaald is en soms komt het dan gewoon later. Zo kondigde ik het vorige blok al aan dat er verandering was in Icey’s gedrag, maar vertelde ik helemaal niet meer wat dat was.