1 jaar alweer

Eén maand geleden hadden we precies een jaar de sleutel van ons nieuwe huis, twee weken geleden waren we precies een jaar geleden getrouwd en over twee weken wonen we hier precies een jaar. Jemig wat is de tijd hard gegaan!

De datum dat we de sleutel van het huis kregen is stilletjes aan ons voorbij gegaan. Maar met onze trouwdag, wat ook Ivans verjaardag was hebben we er een leuke dag van gemaakt. Het was namelijk ook een weekend dat in onze provincie allerlei lokale voedselinitiatieven een soort open dag hielden. En dus hebben we een autotoer gemaakt en bij verschillende boerderijwinkeltjes onze avondmaaltijd bij elkaar gesprokkeld. We hebben heerlijk gegeten! Wel zonder toetje, want het boerderij-ijs hebben we onderweg al opgegeten. En ook de volgende hadden we er nog geen genoeg van, dus hebben we gebruncht bij ons in het museum waar het voor de gelegenheid een restaurantje van lokaal voedsel was. En dat was zeker geen straf!

Wat super leuk was, was dat we na de brunch nog even de zomervoorstelling in het museum hebben bekeken onder begeleiding van een vertelling van de kunstenaar via koptelefoons. Daarna was het tijd om door te gaan, want die middag had ik nog bij een vriendin afgesproken.

Na dit geslaagde weekend weer hard aan het werk… ik met mijn werk en cursus en Ivan met school en ja wel: zijn eigen bedrijf. En dus hoorik nu af en toe gemopper en gemor over computersystemen om zijn website in de lucht te brengen, geïrriteerde kreten over belasting websites en geklaag over nog meer wachtwoorden. Maar… het is gelukt, de website staat, zijn naam en bedrijf zijn goedgekeurd en hij heeft zelfs al een intake mogen doen. Het zal wel even duren voor hij echt vol zit, maar dat komt vast goed!

De werkzaamheden aan het elektranet zijn nu echt vol aan de gang. Er zijn boringen onder de weg gemaakt, kabels gegraven in sleuven vol met keien…Icey vind het spannend maar ook interessant al die graafmachines die af en aan rijden voor ons huis. Afgelopen maandag waren ze ook letterlijk voor de deur aan het graven. Dus terwijl ik een foto maak grapte Ivan nog tijdens de lunch: zal je net zien dat ze het internet eruit trekken. Nou, dat hoopte ik niet, want na de lunch had ik een belangrijk gesprek. Nou, je raad het al: na de lunch hadden we dus geen internet. Echt he… het was echt waar, ze hadden de kabel kapot getrokken. Dus naar die mannen gelopen om te vragen of het echt waar was, maar ja het was echt waar gaven ze een beetje verlegen toe. Ze zullen wel gedacht hebben, want ik heb waarschijnlijk even geïrriteerd en wild om me heen gekeken, ben naar binnen gerend en kwam 5 minuten later weer naar buiten met een tas over de schouder en mijn laptop in mijn handen. Snel ben ik naar het museum gerend om te vragen of ze plek hadden in de samenwerkruimte. Gelukkig, dat hadden ze en ik was nog uitgehijgd voor het overleg ook. 

Weer thuis vertelde dat de netbeheerder al langs geweest: ze zouden vrijdag langs komen om het te repareren… pfff… dat is dus de hele week zonder internet! Dus toen de volgende ochtend die zelfde man alles kwam inmeten ben ik nog eens op hem afgestapt, of dat echt niet sneller kon en of ik niet mijn kosten van het huren van een werkplek kon declareren. Er werd wat gemompeld over moeilijk, lastig, we doen ons best, maar een paar uur later werd ik gebeld: over een half uur zou er al iemand voor de deur staan. Super! Dus was binnen 24 uur ons internet weer hersteld.