Buiten leven

Hoe vaak we de afgelopen periode wel geen opmerkingen hebben gehad dat het bij ons vast een stuk kouder zou zijn dan in Nederland. Was het in Nederland boven de 30 graden werd ons ‘meegedeeld’ dat bij ons vast maar een graad of 20-24 zou zijn.

Tsja, dat is zeker voorgekomen, maar meestal is bij ons het weer 1 tot 2 dagen vertraagd en dan 2 graden koeler. Dus toen het bij jullie 37 graden was op vrijdag, hadden wij de zaterdag 35 graden. Wat wel meestal scheelt is de luchtvochtigheid… die is bij ons vaak een stuk lager, waardoor het minder warm aanvoelt, een windje erbij helpt ook al en we hebben zeker koelere nachten. Tel daar tot slot een zwemmeertje op slechts tie minuten afstand bij op, en je snapt dat wij het  gewoon heerlijk hebben. Zelfs het brei cafe hielden we aan een meertje… heerlijk!

Minder gezellig was de Nederlandse belastingaangifte afgelopen week. Ik heb toch wel aardig zitten schelden op dat migratieformulier! Waar normaal alles al vooraf was ingevuld, moesten we dit nu met de hand doen, om er halverwege achter te komen dat je een formulier toch nodig hebt en dat we extra informatie bij onze pensioenverzekeraar moeten opvragen. In eerste instantie konden we ook niet samen aangifte doen, maar na een vinkje omgezet te hebben werd drie kwart van het formulier gewist en kon het in eens wel…. Heb dus alles drie keer in kunnen vullen. En er staan nu nog wat dingen op de actielijst om na te leveren… daar kijk ik gewoon even een weekje niet naar, en wat ik niet zie is er niet toch?

Gelukkig werden we vervolgens weer afgeleid door vrienden die kwamen logeren. Dat leverde weer leuke uitjes op. Zo zijn we naar een nieuw strandje geweest waar we hebben gepicknickt. En natuurlijk moest het water ook uitgeprobeerd worden, wat heerlijk was! En we zijn ook even actief geweest. Terwijl de mannen met de mountainbike een rondje deden, hebben we als dames een half rondje gewandeld, om vervolgens door de heren weer opgepikt te worden. Als echte toeristen hebben we ook een elandenpark bezocht, waar we heel blij waren dat de elanden achter een groot hek zaten, toen een mamma eland ons bedreigde omdat we te lang naar jong keken. Als afsluiting moesten we natuurlijk een broodje elandenburger eten daar, die we koud meekregen, want we moesten hem zelf grillen op hun grill plaats. En waar we de eerste regen/hagelbui nog over ons heen kregen, was deze regenbui tijdens het grillen perfect getimed, want de grill plaats was overdekt.

Wat ook erg leuk was, was dat een vriendin van mijn breigroepje met wie ik ook in het koor samen zing kwam eten met haar man en kinderen. Wel bijzonder dat dat nu ook hier ontstaat. En ook is mijn achternicht die in de provincie Stockholm woont langs geweest met haar man om te komen eten. Super gezellig! 

De afgelopen weken hebben we dan ook heerlijk in de tuin gegeten, sowieso ben ik tijdens mijn werkzame leven nog nooit zoveel buiten geweest als de laatste twee maanden…. De laatste keer was denk ik het jaar van mijn afstuderen, toen ik zo ongeveer op onze scoutinggroep leefde. We hebben niet alleen veel in de tuin, maar ook veel uit de tuin gegeten. Van de vlierbloesem heb ik siroop gemaakt en de eerste aardappels, tomaten, basilicum, pepers en aardbeien zijn geoogst intussen. Ook eten we al weken een krop sla per week, maar doordat we alleen blaadjes plukken, groeit de krop steeds weer net zo hard aan. Ik denk dat dat pas klaar is als ze gaan doorschieten, wat wel bijna al gebeurd is. De rucola hebben we zo zelfs bijna gemist… die ging ineens zo hard! Heel veel andere groenten gaan we dit jaar niet meer oogsten. Of beter gezegd: gaan WIJ niet meer oogsten. We hebben namelijk mamma ree met twee kalfjes die ‘s nachts komt fourageren in onze tuin blijkbaar. Dat wordt volgend jaar andere maatregelen treffen.

Wist je trouwens dat ze hard kunnen blaffen? Het klinkt net wat anders dan een hond, wat matter, qua herrie doen ze niet onder voor een grote hond. Heel leuk als mamma ree dat ‘s nachts om 1uur onder je slaapkamerraam doet, een half uur lang. Mamma ree stond met 1 kalf op de hoek van de straat Een bleef daar maar roepen. In het begin van dat half uur hoorde ik ook een gillend beest (geluid beest met pijn), en ik dacht dus dat er misschien wel een gewond beest was ook. Uiteindelijk heeft Ivan dus toch maar zijn broek aangetrokken en schoenen om buiten te gaan kijken. En ander kalf kon de weg uit de tuin niet vinden blijkbaar, maar aangemoedigd door Ivan kon hij toch het gat in het hek vinden en zich bij mamma verenigen. Natuurlijk moest Ivan nog wel even verder op onderzoek uit, waarop mamma ree nog wilder ging blaffen en bokkensprongen ging maken, voor ze met z’n drietjes het bos in vluchtten. 

Naast jonge reeën hebben we ook allerlei vliegende jongen om ons heen. Met Icey kwamen we al een kraaienjong doodstil zitten op een tak op de grond zittend tegen, terwijl mammakraai ons flink waarschuwde, ons natuurmonumentennestkastje (mooi woord he) wat in Nederland altijd leeg gebleven is, heeft al twee lichtingen koolmeesjes gehad en nu hebben we zwaluwjongen onder onze dakpannen.