I’m getting wild, baby!

Het leven hier in Zweden doet wat met je. We komen meer buiten dan in Nederland, zitten veel meer dieren en leven veel dichter bij de natuur. En dat merken we... alle drie, maar ik misschien nog het meest. Yeah baby, I'm getting wild!

Zodra het eerste licht het huis binnen komt begint het al te kriebelen... ik wil naar buiten!!! Vooruit, wat yoghurt en boter kunnen me dan nog heel even verleiden, maar daarna red ik het echt niet meer. Naar buiten!!! Ik roep zo hard ik kan, loop voor ieders voeten, staar overduidelijk naar de buitendeur tot ze eindelijk luisteren. En meestal is het moment dat Ivan zijn tanden gaat poetsen het echte startsein. Eindelijk... jullie mensen zijn zo traag! Om drie uur werd het al licht mensen!!! Heel af en toe laat ik dat ook wel merken, maar iets met 'choose your battles'... zo vroeg staan ze toch niet op.

Zodra Ivan zich echt klaarmaakt om de deur uit te gaan krijg ik echt haast. Ik weet dat ik dan bij Jennifer moet zijn dus ik probeer haar zo goed mogelijk aan te manen nu ook op te schieten. Als het lukt lopen we met Ivan mee richting z'n werk dat gaat in een fors tempo en dat kost mij moeite, want ik moet ook de omgeving in de gaten houden. Ik weet dat er van alles wat rond loopt en ik moet natuurlijk wel weten waar het gevaar dreigt. Iets waar ik trouwens Jennifer soms goed de kriebels mee kan geven als ik ineens stokstijf stil sta en zeer alert de bosjes in kijk alsof er daar elk moment een wild zwijn uit kan komen rennen. Tsja, ik weet niet hoe een wild zwijn ruikt dus ik heb geen idee of ik er ooit een geroken heb... maar interessante spannende onbekende geurtjes zijn er genoeg hier.

Denk je trouwens dat ik zo'n wild zwijn aankan? Mijn eerste moord hier heb ik er al op zitten, dus... Natuurlijk had ik wel eens een vliegje of een mugje te pakken of heel af en toe een spinnetje maar ik was toe aan een volgend level. Dus heb ik een vlinder vermoord. Jennifer vond het zielig probeer hem nog te redden, maar ze was echt te laat. Het is sowieso dat ik aan een lijntje zit buiten, want anders had ik ook m'n eerste vogel al op het menu gehad. Want het was raak:  de vogels schreeuwde als een speenvarken toen ik hem raakte, maar helaas kon ik net niet doorzetten door dat rotlijntje.

De tochtjes buiten zijn helaas wel net wat saaier geworden. Ivan en Jennifer zijn namelijk die beestjes zat die zich in je vast bijten. Ik snap het niet... sluit je toch wat die zooi in je nek, doen jullie ook bij mij. Dus ben ik nu wat meer in eigen tuin.

Dat ben ik trouwens verwikkeld in een ware territorium oorlog. Daar merken Jennifer en Ivan natuurlijk niks van, maar ze moesten eens weten. Nou ja, niks merken... Ze merken dat er elke dag weer nieuwe drollen van mijn concurrenten om het huis heen liggen. Ze proberen mij iets duidelijk te maken en me weg te jagen. Maar zo makkelijk gaat dat niet! Dus uit protest heb ik voor het eerst buiten gesproeid. Of misschien moest ik wel gewoon zo nodig plassen maar dat laat ik maar even in het midden. Ik plas namelijk altijd hoog.

En hoe geïrriteerder ik ben... hoog hoger ik plas. Zoals gisteravond, toen ze niet naar me luisterden en niet nog een keer met mij naar buiten wilden. Maar ik heb het netjes gehouden hoor. Netjes op de kattenbak... maar dan wel met zo dat het net over de rand heen ging.

Dat jullie het maar weten: langzaam aan word ik echt een wilde kat.

Langzaam aan hoor, want ik kan ook zo ontzettend genieten van de nieuwe tuinset. Dat is zo'n lekker zachte bank, en dan lekker in de schaduw liggen van de hoes die d'r overheen zit. Daar voel ik nog wel de tocht over me heen komen, plus heerlijke vlaagjes geuren van het wilde leven om me heen. Maar oh wat heerlijk om zo zacht te liggen! Af en toe wissel ik de bank om voor de schoot van Jennifer om even te kroelen, want tsja... beetje aandacht kan ook geen kwaad toch?