Ik ben er in geluisd!

Ja beste mensen, toch even een klaagblog. Vol goede moed ben ik naar Zweden gekomen. Het leek een paradijs te worden en in de eerste maanden voelde het ook zo. Het was druk en hard werken, maar ik genoot. Maar inmiddels loop ik hier zwaar gefrustreerd rond: ik ben er ingeluisd!

Mijn vorige blog schreef ik nog hoe druk ik het had met patrouilleren langs de erfgrenzen en hoe ik genoot van de wandelingen en ruimte hier. Dat was tot het moment dat de temperaturen onder nul kwam. Ik vond het maar wat koud! Hadden ze niet een zuidelijkere plek met veel ruimte kunnen uitzoeken? Mijn uitgebreide rondjes werden dus steeds korter.  En toen kwamen er tot overmaat van ramp ook nog van die witte pluizenballen uit de lucht vallen. De grond wordt dan overvallen door een witte substantie die je gewoon opslokt als je er op staat. En koud… koud….. brrrr.

Gelukkig verdween die sneeuw begin december ook weer. Ik moest toch echt wel even weer vertrouwen in de aarde opbouwen voor ik weer op het gras durfde te staan en ik kwam weer korte rondjes buiten. Ja kort, want normale temperaturen waren er nog steeds niet. 

We hadden toen ook de donkerste dagen in het jaar. En soms zie ik dan spannende dingen buiten. Mijn personeel ziet niks, en dat levert dan weer vermaak op: bedenk je maar eens wat er gebeurt als ik ineens gespannen naar buiten kijk alsof er een heel wildpark voor het raam staat. Ik krijg dan gelijk aandacht en ze komen mee kijken, maar zien niks. Tsja, en wat ik allemaal zie dat houd ik lekker voor me.

Verder ben ik met die kou vooral maar onder mijn deken gekropen. Alleen er onderuit komend voor een kroel of een likje boter. Want dat is mijn nieuwste favoriet. Het personeel vroeg zich al bezorgd af of er iets met mijn kaak aan de hand was, maar jongens… ik moet mijn kaken toch even warm draaien om die boter te kunnen verwerken? Dat is al de halve voorpret!

In die donkerste dagen hoefde het vrouwtje in eens ook niet meer naar dat scherm te kijken wat ze hele dagen doet (ze noemt het werken). Je zou dus denken dat ze dan meer tijd had om met mij op de bank te kroelen. Maar nee. Samen met het manpersoneel bleef ze alleen maar een uur langer op bed liggen. Vervolgens gingen ze allerlei dingen door het huis sjouwen of hele dagen op stap. Lekker is dat!

Ze moesten het huis voorbereiden voor vrienden zeiden ze, ik denk dat ze ‘vreemden’ bedoelden. Ik herkende ze ergens nog wel, maar vond het ook spannend. En gek dat ze er de volgende ochtend en die daarop en die daarop en zelfs de rest van de week hier bleven. Vooral de manmensen vind ik best spannend, mar naarmate de dagen voorbij gingen kwam ik er langzaam achter dat hij een best lekkere warmte uitstraalt om tegen aan te liggen. En zo plotseling als ze er waren waren ze ook weer weg. De volgende ochtend heb ik nog heel hard staan miauwen in hun slaapkamer, maar ze waren er echt niet meer. Jammer hoor, ik begon het net leuk te vinden.

En toen kwam er weer van dat witte spul. En nog veel ook. En nu na een week ben ik er ook wel echt klaar mee. Ik ben toe aan grootse avonturen, mijn territorium moet nodig geschouwd worden en wat beweging kan ook wel lekker zijn. Maar met deze kou zet ik echt geen stap buiten! En de binnentemperaturen zijn ook niet meer wat ik gewend ben. Overdag gaat prima hoor, maar ‘s nachts… vroeger hielden ze de temperatuur netjes op 17 graden. Nu moet ik soms survivallen met 14 graden ‘s nachts.En dan kan je wel zeggen dat ik een warmtematje heb en een dubbele deken, maar een kat wil soms wel eens op een ander plekje kunnen liggen he. En dan heb ik het nog niet eens over die constante moesson met warme lucht die er hier waait, omdat de baasjes zeggen dat dat makkelijker en beter is dan die staaldingen aan de wand warm houden. De eerste dagen lag ik alleen maar onder de deken en mauwde chagrijnig als ze een tipje van de deken omhoog haalden, maar inmiddels ben ik op de wraaktoer. 

Ik ben er namelijk echt wel klaar van en zit zo vol opgekropte energie, dat ik andere dingen ga zoeken om met mee bezig te houden. Hele gesprekken houden als het vrouwpersoneel met anderen door zo’n schermpje wil praten, het manpersoneel even op stang jagen door hem te bijten, of willekeurig dingen op de grond gooien en kijken wat de reacties zijn. De nieuwe hobby van het vrouwpersoneel is ook zo leuk… iets met stokjes en een touwtje. Ze zeggen dat de meeste katten dat touwtje leuk vinden, maar dat doet me niks. Nee dat stokje proberen te vangen of weg slaan… geeft echt heerlijke reacties.

Ze zeggen dat het beter wordt, dat het witte spul weer gaat verdwijnen en de temperaturen draaglijker worden… eerst zien dan geloven. Tot die tijd voel ik me er gewoon ingeluisd. Als ik dat had geweten had ik wel voor een verhuizing naar Spanje gestemd.

Tot zover weer,

Icey