Weer een stukje Zweedser

Ja ja, echt waar… we zijn weer een stukje meer ingeburgerd hier. Sommige dingen duren super lang (onze aanmelding bij het Zweedse zorgstelsel loopt al sinds begin december, en is nog niet in behandeling genomen), en sommige dingen gaan super snel. Dinsdag had Ivan een afspraak om de auto goed te laten keuren voor de import, de dag erna heeft hij de verzekering aangevraagd en dat door gegeven aan de instanties (en betaald) en donderdag hadden we de nieuwe nummerplaten al in de bus… hoe dan, zo je denken! Maar we hebben ze en zitten er op. Het kostte Ivan wat bevroren vingers, en we moeten nog een nieuwe nummerplaathouder bestellen, want door de kou brak het plastic spontaan af aan 1 kant, maar toch, we rijden nu met Zweedse nummerplaten. We horen er weer een stukje meer bij.

Ondertussen houden we onszelf hier best lekker bezig. Zowel vorige zaterdag als vandaag ben ik weer naar het brei cafe geweest. Dit is iedere keer op een andere locatie in een koffietent, een herberg, enz. En voor mij dus vaak zat ook een minuut of 20-30 rijden om er te komen. Deze week was het de grote weg afrijden, en was de weg weer goed zichtbaar, maar vorige week sneeuwde het, reed ik kilometers over smalle landweggetjes en was het goed opletten om de weg te zien. Lekker toeristisch dus! En heel erg leuk om al die plekjes waar je anders niet zo snel zou komen te ontdekken.  De opkomst is heel wisselend, vandaag waren we met 3 mensen (uh ja, allemaal dames), vorige week met 9. En het zijn ook lang niet dezelfde mensen die komen. Lekker laagdrempelig dus. Echt leuk om te merken dat je dan nu inmiddels wel al als bekende begroet wordt door de mensen die je kent. 

En het breien zelf gaat ook best rap moet ik zeggen… Zoals Ivan zegt: hij heeft nu in ieder geval al een warme navel als hij het huidige resultaat met een touwtje bij elkaar bindt. Ik pas wel het patroon hier en daar wat aan van het model vierkante houthakker naar mijn eigen man, wat leuk puzzelen is. En het is best lekker om even te breien iedere avond. Ik moet alleen uitkijken dat ik geen last krijg van een breiarm, want het is best zware wol. De eerste week had ik echt heel erg veel last, gelukkig trekt dat nu langzaam aan weg. 

Icey vind het nog steeds maar wat koud hier. Buiten komt hij tot onder aan het trapje. Ook vindt hij dat hij ook echt wel zonder tuigje naar buiten kan. En dat vinden wij dus niet. Want als hij een vreemde kat tegenkomt gaat dat nooit goed. Zonder zijn sociale katvaardigheden gaat hij direct in de aanval zonder ook maar een waarschuwing vooraf. Dus hij zal het er mee moeten doen. 

Ivan heeft nu dus elke dag SFI (die Zweedse taalcursus van de gemeente) en ik ben ook 1 ochtend mee geweest. Best leuk om met heel wisselende nationaliteiten in een klas te zitten: Spanje, Duitsland, Oekraine, Syrie, Tjechie zijn onder andere landen die naast ons aanwezig zijn in de klas. Deze les heb ik zo al leuk kennis gemaakt met een Syrische vrouw. Iedere les duurt drie uur, maar is heel afwisselend, en dus vliegt de tijd!

Ik kwam ook nog een stukje Nederlands erfgoed tegen in de kledingkast waar ik nodig van af moest. Voor velen vast herkenbaar dat al je broeken in de lies versleten zijn door het vele fietsen… meerdere broeken besloten de afgelopen paar maanden dat ze ‘niet meer hoefden’ en de versleten plekken werden echt gaten. Dus toch maar een paar spijkerbroeken besteld. Toch fijn dat mijn vertrouwde merk ook hier gewoon leverbaar was. Scheelt toch wat krampachtig mijn benen bij elkaar houden…

Ook wordt er nog steeds doorgewerkt aan de studeerkamer. Deze is geverfd en de vloer zit er in, alleen dat zorgt al voor een veel lichtere kamer. Het hout voor de kasten is gehaald, en ook al gezaagd, dus op naar de volgende fase om ze in elkaar te zetten. Het zal wat langzamer gaan nu Ivan iedere ochtend weg is, maar we komen er wel…

Ondertussen bakken we af en toe nog eens wat lekkers, dus hadden we van de week kaneelbroodjes voor ontbijt. Nog niet het perfecte recept vond ik, maar nog steeds een lekker resultaat. Geeft reden om meer te oefenen. Jullie horen het, we hebben het heel zwaar hier. 

Iets waar we ook heel erg van genieten hier zijn de mooie luchten. Vandaag hadden we echt heerlijk zonnig weer. En hoe dan al het groen en wit afsteekt is gewoon prachtig. En als we dan tijdens de zonsondergang naar de supermarkt rijden zien we de lucht prachtig verkleuren van blauw naar gelig, roze en oranje. De lucht van hoog tot laag kent dan meer kleur verschil dan we gewend waren in Nederland. De mooie volle maan erboven maakte er nog meer een feestje van. Jammer dat we geen foto’s hebben, wel een teken dat het voor ons ook maar een gewone dag is, we zitten niet de hele dag met een camera paraat.