En soms zijn we ook gewoon heerlijk Hollands…

En dat realiseer je je als je in de koelkast kijkt en daar gewoon zes soorten kaas ziet liggen. Ja echt! Waaronder het allerlaatste restje oude kaas. Dus vanaf nu ben ik toch echt overgeleverd aan de Zweedse kaas voor op brood. Nu hebben ze hier ook gewoon alle franse kaasjes die in Nederland ook in de supermarkt liggen, en we hadden dus ook feta en cheddar in de koelkast liggen, maar de ‘normale’ kaas voor op brood is te vergelijken met heel jonge kaas, en dan wat vetter.

Wat onderzoek leert dat ze hier andere bacterieculturen gebruiken om kaas mee te maken, het rijpingsproces is anders waardoor er minder smaak wordt ontwikkeld en zelfs de melk blijkt hier romiger. Dus zelfs kaas die een maand of 18 gerijpt heeft valt voor mijn smaak onder de jonge kazen. Dan maar een beetje mosterd erop… we hadden een hele lekkere op een kerstmarkt gekocht, dus daar geniet ik nu extra van.

Ja verschillen zijn er genoeg. Zo moeten we er nu rekening mee houden dat we iedere dag even de CV opstoken om genoeg warm water te hebben, toch fijn om warm te kunnen douchen. Maar eenmaal onder die warme douche is het genieten van een heerlijke waterstraal. We hebben hier een mega hoge waterdruk (de man van het warmtebedrijf had het over 5 bar, maar dat zal wel bij het pompstation zelf zijn), mijn neefjes en nichtje zouden er jaloers op zijn. 

En überhaupt de hout-CV is natuurlijk al een groot verschil. Dat betekent dat we elk 4-6 dagen hout moeten halen uit het houthok. Uh ja, ik geef toe, we is meestal Ivan. Maar heus ik heb het ook al een aantal keer gedaan! En ja, hij kan ook op elektra… hebben we de eerste maand ook gedaan… maar toen sloegen we stijl achterover van de elektrakosten. omdat we best hard door het hout gaan en er nog een paar maanden mee willen doen voordat we bijbestellen, doen we hier veel met luchtwarmte. We hebben een grote airco in de hal, maar die verspreid de lucht moeilijk naar links en rechts de keuken en woonkamer in. We nog iets met ventilatortjes doen. Dus zetten we de airco ‘s nachts gewoo maar uit. In de keuken is het hierdoor ‘s ochtends, na een nacht van een graad of -8, rustig maar een graad of 10. Denk ik dat het in ons huis in Nederland inmiddels al had gevroren binnen, dus het valt ons reuze mee. En het went nog ook. Nou ja, tot twaalf graden heb ik er ‘s ochtends geen enkel probleem mee, daaronder ga ik toch naar de woonkamer. Daar hebben we nog onze combi luchtzuiveraar staan die dus ook warme lucht blaast. Die werkt eigenlijk perfect. Het enige nadeel van deze luchtverwarming in het huis is dat de luchtvochtigheid nog meer afneemt dan buiten. Record staat nu op 18%! Dus af en toe loop ik met een plantenspuit rond om wat extra vocht in huis te brengen.

Twee huizen geleden had ik ook wel ‘last’ van lage luchtvochtigheid in mijn huis, en toen moest ik op advies van de huisarts bevochtigers neerzetten om mijn neus minder te irriteren. Nou is dat nu net een van de oorzaken van onze verhuizingen geweest… of tenminste, dat heeft mij aan het denken gezet. En dat is nu het grappige: sinds we hier wonen heb ik eigenlijk geen medicijn meer nodig. Behalve dan als ik naar Nederland ga voor die paar dagen. Dan voel ik dag twee al weer de irritatie in mijn neus en zwellingen komen. Hier heb ik serieus bijna geen last ervan. Zo super fijn! Ook geen enkele vorm van uitslag meer, waar ik al jaren in de wintermaanden mee kamp. Nu is de winter nog niet voorbij, dus het kan nog komen, en ik besef me echt wel dat er ook tien andere redenen te noemen zijn dan een schonere lucht die dit kunnen verklaren, maar toch: ik ben er blij mee.

En had je mij vijf jaar geleden verteld dat ik er van zou kunnen genieten om ‘s avonds met mijn breiwerkje op de bank te zitten had ik je echt nooit geloofd. Misschien sowieso niet als je mijn huidige leven had voorspeld. Niet alleen het breien, maar ook het omrekenen naar andere maten, het patroon hier en daar wat aan te passen naar eigen ideeën, enz. Maar toch is het zo, mijn volgende project is al besteld, haha. En de gedachten om mijn eigen breitas te naaien zijn ook al geboren. Dacht eerst aan zelf een leren tas maken, lijkt me nog steeds heel gaaf, maar dacht eerst maar een stoffen tas te proberen. Iets goedkoper om te experimenteren met zelf een ontwerp maken. Dit weekend voor het eerst in een jaar of tien-twintig weer eens achter een naaimachine gezeten om de gordijnen in de hal op lengte te maken… het smaakte wel naar meer. Grappig dat er hier meer ruimte voor ontstaat. Tenminste… voorlopig. Want ik ken mezelf, hobby’s en ideeën genoeg.

Zo zijn we inmiddels alle drie hier bezig met een taalcursus. Drie zal je zeggen? Ja drie, want ook Icey is bezig met het leren van mensentaal. Voor nu wel gewoon alleen nog Nederlands. Al een jaar of anderhalf zijn we bezig met het praten in kernwoorden met hem. Nu hebben we ook een bord gekocht waar je drukknoppen in kan steken. En die knoppen zijn door ons dan ingesproken met een woord. We zijn begonnen met de woorden ‘Spelen’, ‘kroelen’ en ‘lickystick’. En er werd gezegd dat de meest katten pas na een week of drie de knoppen zelf gaan gebruiken zonder dat je ze actief aanmoedigt. Icey deed dit al op dag 4. Eerlijkheid bied wel te gebieden dat hij dan vooral op zoek is naar het woord ‘lickystick’, waarna hij een likje heerlijke tonijnpasta (uit een stick dus) krijgt. Hij vergist zich nog regelmatig, ook omdat die knop juist minder goed zichtbaar is dan de andere twee knoppen, maar toch. Ook merken we dat hij al echt door heeft dat hij aandacht krijgt met de knoppen, en dat hij ze ook daarvoor wel gebruikt. Wie weet waar dat gaat eindigen… er zijn katten die zo in meer dan 100 woorden kunnen praten! Een foto houden jullie nog te goed, want op dit moment is hij nog te afgeleid als je je telefoon erbij pakt, waardoor foto’s en filmpjes niet echt lukken.

Oh, enne, wat ik vergeten was te zeggen vorige week: met boodschappen doen (nu anderhalve week geleden) rijden we altijd binnendoor, de toeristische route zeg maar. Net zo snel, maar leuker. Zijn we nog geen 200 meter van ons huis, trapt Ivan ineens op de rem. Een verbaasde blik naar opzij. En wat zit daar: gewoon een zeearend in een dode boom, zo’n 30 meter van ons af! Voor we ook maar een telefoon kunnen pakken om een foto te maken kijkt hij op en vliegt hij weg. Wat een machtig beest was dat zeg!!!