Het leren van een taal is soms spannend, vaak ook leuk, soms zelfs gezellig, en het kost altijd energie. Dat ervaren we hier nu alle drie. Zo leuk om ieders ervaringen en stappen te volgen, alle drie in ons eigen tempo met onze eigen hobbels en successen.
Elke ochtend gaat Ivan de deur uit naar SFI, en hij vindt het nog leuk ook. Vorige week viel de les drie dagen lang uit omdat de lerares ziek was… en Ivan zat gewoon op de bank te leren. Waar in het begin nog weinig onderling gesproken werd in de klas, is er nu steeds meer onderling contact en het wordt blijkbaar steeds gezelliger.
Zelf ben ik niet geweest deze week. Vorige week kreeg ik een briefje mee dat ik een test kon doen om ‘meer passend’ onderwijs te kunnen krijgen. En dus had ik afgelopen maandag een test… een test om in te kunnen schatten op welk niveau op de vervolgopleiding ik zou kunnen instromen… online, met camera bewaking. Het meest zenuwachtig was ik nog over de techniek of alles wel zou werken. Weet. Ik ook weer hoe studenten zich tijdens de coronaperiode voelden. Nu wachten op de uitslag.
Ondertussen is ook Icey hard aan het werk. Vol enthousiasme begint hij iedere dag weer met op knoppen te drukken. Als hij ‘s ochtends niet genoeg aandacht krijgt drukt hij op de knop ‘kroelen’, maar verder is vooral de knop ‘lickystick’ favoriet. En waar we eerst bij het bord moesten zitten rent hij nu heen en weer tussen het bord en de bank. Natuurlijk worden er ook fouten gemaakt. Een week geleden kwam hij na het indrukken van een ‘verkeerd bedoelde knop’ vrolijk naar ons kwam hollen in de hoop op weer een likje van dat overheerlijke spul en was dan zeer teleurgesteld als hij dan een kroel kreeg of er gezwaaid werd met zijn speeltje. Tegenwoordig beseft hij het al bij het bord, mauwt dan gefrustreerd en drukt dan de goede knop in. En hij vindt dat spul zo lekker, dat hij nu ook het woordje ‘klaar’ al aan het leren is… die knop gaat er ook snel komen. Dat een taal leren vermoeiend is blijkt bij hem wel. Aan het einde van de dag gaat hij meer fouten maken en vervolgens valt hij daarna als een blok in slaap. Maar misschien ligt dat ook wel aan het continue heen en weer rennen… Wat het ook is, hij heeft al week niet meer gebeten en hij zoekt ons nog meer op om te kroelen.
Afgelopen zaterdag zijn we naar een stadje ruim een uur verderop gereden. Wie ons een jaar geleden had verteld dat we kleden in huis zouden hebben hadden we waarschijnlijk vriendelijk uitgelachen. Zo Zweeds zouden we nu ook weer niet zo snel wordeln. Maar het begon een tijdje terug al met twee kleinere kleedjes in de gang als een soort uitloopmatten. Nu hebben we dus ook een vloerkleed voor bij de bank besteld en eenzelfde maar dan langwerpig voor in de gang. Het grote kleed komt van het weekend pas, we zijn benieuwd. Die in de hal ligt er wel al. De kleine kleden in de gang zijn verhuisd naar de keuken en badkamer… Tsja, zo ligt straks onze benedenverdieping in één keer vol met kleden.
Vervolgens naar een tuincentrum geweest en genoeg zaden voor de hele tuin gehaald. We kunnen onze moestuin en bloemenzee starten. Nu nog de bedden maken straks in het voorjaar. En na een fika en een bezoek aan een theewinkeltje voor wat lekkere vlerse thee was de dag al weer vooruit. Het was een leuk dagje uit!
De wereld is hier ondertussen nog steeds wit. Zondag zijn we een heel eind gaan wandelen. De paden die ook bereden worden lopen prima door, daarbuiten is het echt sporten om door de sneeuw heen te ploeteren. Er is weer wat sneeuw gevallen, maar deze week hadden we ook een paar geweldig mooie dagen met de wereld om ons heen gehuld in rijp… zo mooi! Het leek of de wereld in verschillende kleuren wit getekend was, en van dicht bij alsof alle bomen stekels hadden door de rijptorentjes… geen idee hoe het echt heet, maar het klinkt wel leuk. Het maakte de lunchwandelingen wondertjes op zich. De sneeuw zorgt er ook voor dat het eigenlijk niet echt glad is, dus dat loopt prima.
Op de weg moeten we natuurlijk wel blijven opletten. Regelmatig zien we een auto verkeerd om in de berm staan. Maar goed, dat opletten geldt niet alleen voor wat betreft eventuele gladheid, na koor had ik ook een hert voor de auto langs huppelen op maar een paar meter afstand. Het houdt het leven spannend. Toch nog maar even de weghulpverzekering goed regelen hier.
Maak jouw eigen website met JouwWeb