Bijna lente

Nadat we vorige week de -20 graden hebben aangetikt, hebben we deze week ook de plusgraden weer eens gezien. Maandag hadden we nog een flinke pak natte sneeuw ‘s nachts en in de vroege ochtend, maar voor dat was een paar uur later al weer gesmolten. Het voelt al bijna lente. Ja ik weet het, in Nederland was het nog veel lekkerder met 18 graden in Rotterdam, we kunnen niet alles hebben he…. En dus was het zaterdag tijd om de eerste voorjaarsschoonmaak te houden. Uhm… nou ja: gewoon weer een keer wat extra schoonmaakklussen oppakken, hoekjes schoonmaken waar je normaal wat minder komt, inclusief de hout-CV uitborstelen, het koffiezetapparaat ontkalken, enz. Schoonmaken is echt onze hobby (not!), maar het resultaat geeft altijd weer heel even voldoening.

En zondag is Icey voor het eerst ook weer wat langer buiten geweest… ruim een kwartier! Hij had ook duidelijk het voorjaar al in zijn kop. Waarbij hij zelfs de sneeuw wat trotseerde om de heerlijke geurtjes van piesende vreemde katers in de bosjes langs het huis op te kunnen snuiven… je moet er maar van houden. Uiteindelijk vluchtte hij naar binnen omdat ik met de auto wegreed naar het breicafe. 

De dooi zorgt er ook wel even voor dat de weg hier en daar juist wat gladder kan zijn. Gelukkig onderhouden ze de wegen hier goed, en op de kleinere wegen strooien ze een soort grit, wat echt geweldig werkt. En dus is het ook op de kleine bochtige achteraf weggetjes prima te rijden. Het breicafe wordt ook steeds gezelliger, contacten op facebook worden gelegd (uh ja, dat is hier nog helemaal in), en een uitje om met elkaar naar een wolwinkeltje een half uur verder dan waar we zaten (dus zo’n uur vanaf ons huis) te gaan wordt inmiddels gepland. We zaten dit keer bij een ‘vandrarhem’. Ooit bedoelt voor wandelaars, maar tegenwoordig ook meer een B&B idee, met gedeelde kamers (vaak tweepersoons tegenwoordig) en gedeelde voorzieningen. Eigenlijk het idee van een jeugdherberg, wat ook in Nederland al lang niet meer alleen voor de jeugd is. En we kregen nog een rondleiding waarbij de eigenaresse vertelde hoe hard ze er wel niet voor moest weken om ervan te kunnen leven… Het was overigens totaal geen klacht vanuit haar hoor, dat harde werken was mijn conclusie… respect hoor!

Het breien zelf zat dan wel weer even wat tegen. Bij het passen bleek dat ik te vroeg met de insnede voor de hals was begonnen. En dus zijn we op dit moment druk bezig met het uithalen en opnieuw breien van de voorkant. Nu hopen dat ik wel goed uit kom. Benieuwd of de bodywarmer nog af is voor de officiële start van de lente. Ik heb in ieder geval wel dubbel lol van de wol nu.

Een ander teken van dat het weer lente wordt zijn de zomerbanen… die vliegen je hier om de oren op allerlei social media, posters, enz. Dinsdag en woensdag was er een banenmarkt voor deze regio. Daar zijn we natuurlijk heen gegaan. In eerste instantie natuuerijk met de grote hoop mijn dikke stapel CV’s uit te kunnen delen aan potentiële werkgevers. Maar eigenlijk was het voor 90% gemeentes met zomerbanen in de zorg. Dat was voor ons best raar om dat terug te zien op een banenmarkt voor niet-scholieren. Maar de functie van deze zomerbanen is hier toch wel heel anders. Als scholier wordt je inderdaad aangemoedigd om met een zomerbaan je eerste stappen in het werkend leven te zetten. Dat is niet anders dan bij ons, maar hier is het toch breder. Heel simpel gezegd: niet alleen bij de supermarkt of in de horeca, maar veel bedrijven creëeren zomerbaantjes als een soort stageplekken, en in de zorg worden gaten in de planning er mee opgevuld. Plus dat het dus ook voor niet studenten is, om eens wat anders te proberen, je zelf te bewijzen in een nieuw gebied, als opstap. Diverse mensen worden daarna ook vast aangenomen en intern verder opgeleid. En die wetenschap maakt deze zomerbanen ineens wel interessanter. Want gemeentes en bedrijven kunnen zien wat ze aan je hebben, wij kunnen een bedrijf, vak en voor ons ook de taal leren kennen. Dus waar ik dat idee eerst rigoureus aan de kant geschoven had biedt het ineens ook kansen. Ondertussen blijven we natuurlijk ook gewoon solliciteren, maar het is een interessant iets om verder uit te zoeken. En of ik mijn CV nog heb uit kunnen delen? Zowaar aan de mensen van onze eigen gemeente. Wie weet wat het oplevert…

Wij genieten dan wel weer met volle teugen van het buiten zijn en met de lunch zijn we ook vandaag een heerlijk blok om geweest. Een rondje over ons met verlichtte voetpad door het bos lopen is nog steeds een sport door de sneeuw die er toch nog ligt. Maar de elandensporen die we er zagen maakte alles weer goed. Ja, je hoort het goed: elandensporen in ons dorp!!! Super gaaf toch. 

En met de plus vier graden zien we steeds meer de witte sneeuw verdwijnen en de grond verschijnen. Ook Icey loopt dus verder van huis weg weer. Op zich zijn we niet eens bang dat hij weg zou lopen en qua verkeer is het ook rustig genoeg, maar een confrontatie met een andere kat is echt vragen om oorlog, met alle gevolgen van dien…. We durven het niet aan. Nadat hij dus vandaag voor het eerst weer naar het houthok was gelopen kreeg hij ‘s middags ineens weer zijn tuigje om. Daar was hij het niet mee eens en er werd dus luidruchtig gemopperd. Tsja, de lente heeft ook zo zijn nadelen…

En oh ja… hadden we zomaar ineens een verrassing. De deurbel ging, er werd een pakketje geleverd: van Ivan’s moeder als beloning voor zijn harde werken. Super lief.