Afgelopen week heeft Ivan al de kraanvogels over zien vliegen. En kraanvogels wordt in Zweden gezien als hèt teken dat het voorjaar gaat worden. En we in de tuin hadden we de eerste sneeuwklokjes… natuurlijk even op de foto gezet: we hebben bewijs… het wordt nu echt voorjaar.
Maar er was een jaaa!!!: Ivan heeft nu vrijwel zeker een baan. Echt zo fijn! Vrijdag is hij nog eens langs het bosbouwbedrijf geweest . Even een praatje maken en kijken hoe het nu zit. Maar ja, we wonen in Zweden he… een week van te voren iets weten is echt vroeg zat. Dus het wachten is op de goede temperaturen, en dan krijgt hij een week van te voren bericht. Wel zijn schoen en kledingmaten al opgenomen, zodat ze alvast kleding kunnen bestellen. Dat geeft een goed gevoel. En dat hebben we die avond toch wel als een overwinning al gevierd. Yessss!
Deze week ben ik een weekje naar het zonnige zuiden vertrokken. Oftewel: ik was weer een weekje in Nederland. De heen weg viel er een vlucht uit, maar dat werd echt super netjes geregeld door de SAS, want een uur later dan gepland kon ik via Kopenhagen door. Het eerste deel met SAS, het tweede deel met de KLM.
Ik overnachtte weer bij mijn zus, erg fijn om daar terecht te kunnen. En dan wordt ik ook nog vrijwel altijd wel door iemand gebracht en gehaald naar de metro. Zo luxe! En gezellig. Want het zijn ook de momenten om even een op een een gesprekje te hebben met iemand.
Natuurlijk moet ik dan wel werken, maar zo’n weekje is zo ontzettend anders dan als ik vanuit huis werk, dat het gewoon een uitje is. En het weer was echt fantastisch. Dus een aantal overleggen zijn dan ook zeker naar buiten verplaatst… wandelend of aan een tafel op een terras. Dat was echt even genieten (en ja, toch ook wel hard werken, wees gerust).
Dinsdag ben ik uit het werk even naar mijn oma geweest. Heel fijn om weer even bij te kunnen praten, want dat gaat telefonisch tegenwoordig een stuk lastiger. Haar deur staat altijd open en af en toe kwam er een buur het hoofd om de hoek steken en werd ik trots voorgesteld, en dat ik uit Zweden op bezoek kwam bij haar. Ik krijg al haar belevenissen te horen en zij natuurlijk ook de mijne. En nadat ik haar eten weer opgewarmd had (want dat had ze natuurlijk koud laten worden omdat ik er was) ben ik doorgegaan naar mijn ouders om daar een hapje mee te eten. Mijn vader had weer heerlijk gekookt! Fijn om ook weer even in levende lijven te kunnen bijpraten!
Woensdag uit het werk langs mijn vriendin geweest die ik het langste ken van mijn vrienden. En dus hebben we ook veel samen, maar ook van elkaars situatie meegemaakt. Zo grappig om nu aan een lege tafel te zitten met alleen vader en moeder, omdat de kinderen inmiddels op een leeftijd zijn dat ze hun eigen gang gaan. Heel fijn om weer bij te kunnen praten.
En toen ik thuis kwam was het even feest, omdat mijn zus een mooi rond sponsorbedrag had opgehaald al voor haar fietstocht die ze gaat doen.
De laatste avond had ik bewust geen andere afspraken… even bij mijn zus thuis genieten van daar. Want vrijdag was het al weer tijd om naar huis te gaan. Dit keer had ik een vlucht naar Kopenhagen, en van daaruit de trein. Ik moet zeggen dat dat me ook uitstekend beviel!
Ondertussen in Zweden had ook Ivan een pittige week. Hij had namelijk een oefentest. Een test om te kijken of hij klaar is voor de echte nationale test. Twee ochtenden lang zwoegen… op een onderdeel even onzeker zijn of het goed was… Maar ik geloof dat hij het over het algemeen gewoon wel goed gedaan heeft. De uitslag komt pas volgende week, en dan volgt ook of en wanneer ze dan examen mogen doen.
Ook met Icey had hij het ‘zwaar’. Ook in Zweden was het heerlijk weer, en Icey heeft de knop ‘buiten’ echt ontdekt. Dat begon al de maandag vlak voor ik weg ging. Ik kwam boven en Icey zat voor het open raam naar buiten te kijken en de geuren door de kier op te snuiven. Dus ik vroeg aan hem ‘Icey ruiken buiten?’, waarom hij naar beneden stormt. Als ik naar beneden kom, komt net Ivan de woonkamer uit en vertelt dat Icey de kamer binnen gekomen was en op de knop ‘buiten’ was gaan rammen: buiten buiten buiten. Haha… het monster is gecreëerd. Nu blijken dieren met die knoppen zowel narratief te vertellen wat ze gedaan hebben als te vragen (of, in het geval van katten, commanderen) wat ze willen. Dus in dit geval kan het beiden geweest zijn nog. Maar in dit stadium van leren met te weinig knoppen om dat verschil te kunnen maken interpreteren we het nog als vragen (commanderen). En dus heeft Ivan afgelopen week meerdere malen per dag mee ‘moeten’ gaan naar buiten, wat met een heerlijk weer natuurlijk echt een straf was.
Zijn tuigje blijkt hij ook minder moeite mee te hebben nu, sinds we vorige week bedacht hebben het jas te noemen en te benadrukken: Jennifer jas aan, Ivan jas aan, tuigje jas aan. Ja, het zijn echt net peuters.
Ook hebben we de eerste zaden gezaaid: pepers en tomaten. Deze willen we binnen gaan houden, wat veel mensen hier in Zweden doen. In de zomer kunnen ze natuurlijk wel het balkon op, maar zo kunnen we eerder starten en mochten er koude nachten komen, zetten we ze even achter het raam binnen. Dus de eerste stap voor de moestuin is gemaakt!
Maak jouw eigen website met JouwWeb