Ze zeggen dat katten het verstandelijk vermogen hebben van een 2-4 jarige. Ik heb dan zo’n vrolijke peuter in mijn hoofd die om ‘s ochtens al om zes uur op het bed springt en roept “pappa, mamma… het is licht, wat gaan we doen?”.
Gelukkig kan Icey, niet bij ons bed komen, zonder dat wij eerst de deur openen bij het water opzetten voor een kopje thee in bed. Een heerlijke gewoonte van ons weekend, en ook het moment dat Icey de woonkamer uit mag. Maar wat daarna komt lijkt wel heel erg op het eerste scenario… druk mauwend springt hij op bed… waag het niet om een telefoon in de hand te kijken, want alle aandacht moet natuurlijk wel naar hem. Soms kan hij ook heerlijk nog even bij je komen liggen, maar nu niet. De zon schijnt, het is heerlijk weer en meneer wil naar buiten. Als we niet gelijk luisteren gaat hij bijten… gelukkig voor mij Ivan, maar een beetje medelijden met mijn man heb ik dan toch wel (een beetje he). En dus sta ik niet veel later, om 8 uur ‘s ochtends al buiten met Icey…. Dit belooft wat als de zon van de zomer voor vieren al opgaat. Maar ergens heeft hij ook gelijk, het is ook echt lekker weer.
Na het ontbijt rijden we een kilometer of veertig naar een dorpje waar ze een grote kledingwinkel hebben. Mijn zomerjas is nodig aan vervanging toe, mijn laatste nette trui zit nu toch echt iets te vol met halen (Icey bedankt) en het is nu uitverkoop. We slagen voor allebei, dus ik kan weer even vooruit. En Ivan vindt ook nog wat voor zich zelf.
Daarna gaan we daar in de buurt wandelen. En hoewel het al een week rond de tien graden is overdag en er vrijwel geen nachtvorst is geweest, ligt er op de schaduwachtige paadjes toch nog sneeuw en ijs. Voor het eerst dit jaar loop ik uiteindelijk zonder jas en opgestroopte mouwen weer door het bos. En natuurlijk moet Ivan nog even een steen verleggen onderweg. Ook al was het geen steen in het water, het doet me denken aan dat liedje ‘de Steen’ van Paul de Leeuw.
‘S Avonds voegen we twee knoppen toe aan het bord van Icey: ‘klaar’ en ‘ja’. Die woorden gebruikten we al langer, en zo kunnen we ook met de knoppen aangeven dat het soms klaar is met zijn lickystick… want dat blijft de meest favoriete knop. En zoals ze in het wereldje van de met knoppen pratende beesten zeggen: hij kan soms echt kamperen (camping) op deze knop.
Dat hij de nieuwe knoppen goed snapt bleek al de volgende dag. Wij dachten dat het wel lekker voor hem zou zijn om naar buiten te gaan. Dus alle drie onze jas aan en naar buiten. Maar binnen 5 minuten wilde hij al weer naar binnen. Of hij het nog te fris vond, bang van iets was of wat anders, geen idee. Dus Ivan en ik staan buiten hem te lokken. En hij loopt naar zijn bord en begint te stampen op het woord ‘klaar’ ‘klaar’ ‘klaar!. Ok, de boodschap is helder, jas uit en buiten klaar.
Maar vervolgens blijft Ivan buiten, want het is heerlijk weer en hij gaat buiten rommelen in de tuin. Ja dat kan dus echt niet! Er wordt een werkelijke serenade opgevoerd aan gemiauw. Dus ik neem hem mee naar het bord en vraag hem wat hij dan wil. Dat antwoorden met zijn knoppen doet hij nog niet. Ik denk dat hij toch iets heeft van ‘je hoort toch mijn gemiauw, dan weet je toch wat ik wil’, of misschien wil hij nog wat anders dan zijn 6 knoppen kunnen zeggen. Dus ik noem wat opties en zeg onder andere. Icey naar Ivan. ‘Ja’ ‘Ja’ ‘ja. Tsja…. Of het toeval is of niet? Maar zijn tuigje (sorry, jas) ging geheel vrijwillig aan en sprintte naar buiten naar Ivan. En hoewel Ivan wel heel spannende dingen deed (zagen en met takken sjouwen) hebben we toch bijna een uur buiten rond gelopen.
Na de brunch rijden we naar een open dag bij een ‘Vandrarhem’ hier in de buurt, dezelfde waar ik ook al eens naar het breicafe geweest was. We gaan voor het eerst dit jaar weer met de MR2, het dak gaat open en over de idyllische landweggetjes rijden we ernaar toe. Ivan moet wel even slikken als zijn mooie blauwe wagen over de modderige gruiswegen moet rijden. Dat moet een auto in Zweden toch kunnen hebben, toch?
Veel kneuteriger kan je het niet hebben, maar het is wel grappig om een rondje te doen langs de tafeltjes met mensen die hun zelf gemaakte kunst willen verkopen: moderne sieraden gemaakt van oude sieraden, aquarellen, sieraden van beenderen, mooie jachtmessen, wol, genaaide kinderkleding, brood, jam. Het is een bonte verzameling. En natuurlijk drinken we ook een koffie. En eigenlijk kan dat niet. Op de pijstlijst staan alleen prijzen voor een volledige fika met wat te eten. De koffie krijg je er gratis bij. We moeten er echt om vragen om een prijs te krijgen voor alleen koffie.
Weer terug thuis drinken we een kop thee op het terras en dan duiken we nog even de tuin in. De inschatting van Ivan is dat er de laatste 7 jaar maar weinig aan de tuin gedaan is, behalve grasmaaien. Dus de grote appelboom wordt flink uitgedund, diverse struiken worden ingekort en het zitplaatsje van grind wordt onder het eroverheen groeiende gras vandaan getoverd.
Ook de rest van de week is het heerlijk weer, vooral maandag en dinsdag. Ivan is dus uit school veel in de tuin te vinden en ik maak na mijn wer nog een extra wandeling in de buurt. Sinds deze week vliegt er ook een rode wauw paar boven de buurt hier en ik zie ook buizerds vliegen. Ook die zijn met het mooie weer op zoek naar de diverse beesten die weer uit hun holletjes durven te komen. Echt super mooi om te zien.
Vandaag is het voor het eerst weer grauw en het regent de hele dag. Na zoveel zon kunnen we dat wel weer even hebben en dus rommelen we vandaag binnen… Ivan klust wat en gaat gamen, ik probeer de Zweedse liedjes voor het voorjaarsconcert onder de knie te krijgen, schrijf mijn blog en brei, Icey bedelt om zijn lickystick, vraagt gekroeld te worden, enz. We vermaken ons wel zo.
Maak jouw eigen website met JouwWeb