Jemig, we wonen hier alweer een half jaar! Wat vliegt de tijd… En nog steeds gebeurt er genoeg hier. Een teken daarvan is dat er wat meer ruimte zit tussen de vorige en deze blog. Even lekker wat tekst voor deze blog tikken schiet er dan wat bij in. Dus ja, ook hier kunnen we het druk hebben… genoeg te doen en nog veel meer plannen. Maar een zondag ochtend in het lange paasweekend is dan een heerlijk moment om weer wat te schrijven naar jullie.
Die maandag na mijn vorige blog werd de onlinecursus Zweeds vrijgegeven die ik volg. Dus gelijk even kijken: voor iedere dag staat opgegeven wat je theoretisch zou moeten doen met informatieblokjes, vragenlijsten om te toetsen of je het hebt gesnapt, circa om de dag schrijfoefeningen, en circa elke twee weken een opdracht als toets. Dag 1 was alleen informatief over wat de cursusinhoud, hoe je het beste kan leren, enz. OK, prima, dacht ik. Dus eerste informatieblokje openen… Staat daar dat de cursus 20 uur per week vraagt! Uhm… dat hadden ze niet gezegd, ze hadden het over max 10 uur! En omdat ik al zo ver was haalde ik het in 5-8uur vast ook wel zeiden ze. Dus je snapt dat ik die eerste week wel even wat stress had: hoe ga ik dit fixen bovenop een fulltime jobb?
Inmiddels ben ik nu twee weken verder er achter dat het goed te doen is. Binnen het uur ben ik met gemak door alle informatie en vragen van die dag heen en als ik oefeningen heb ben ik binnen anderhalf uur klaar. Alleen de tussentijdse toets vraagt nu wat meer tijd… ik moet drie verschillende soorten tekst schrijven van 200-400 woorden. En gelukkig kost de theorie me geen enkele moeite, mijn middelbare school diploma Nederlands is dus toch ook nu nog wat waard. En stiekem vind ik het schrijven van de toets ook best leuk. Het kost me dus alleen de moeite om het goed te doen en daardoor wel letterlijk tijd. De stress is er wel weer van af gelukkig.
Dat half jaar betekende ook dat ik ‘mijn beslissing’ naar mijn werk officieel moest inleveren. Dus ik heb een mooie mail geschreven dat ik het hier nog teveel naar mijn zin heb en de periode te kort vind om nu al op te geven. En dus dat we besloten hebben hier voorlopig nog te blijven ondanks de consequenties. Plus dat ik zeker met een brok in de keel afscheid zal nemen van een fijne werkplek, maar dat ik nog steeds positief kijk naar deze nieuwe fase van ons leven. De gesprekken lopen al een tijdje, en mijn leidinggevenden wil heel graag mijn contract verlengen alleen daar is van hogerhand akkoord voor nodig. Dus we gaan afwachten wat daar uit komt…
En ondertussen blijven we natuurlijk ook vrolijk solliciteren voor een baan hier, want dat blijft toch het uiteindelijke doel. Iedere week spit ik de vacatures op verschillende kanalen door en doe ik een sollicitatie of twee de deur uit. Maar helaas nog concrete resultaten.
Voor beide zomerbanen was ik trouwens wel door naar de volgende ronde en was er gevraagd naar mijn referenten. Inmiddels ook al teruggehoord van één van de partijen dat ze graag verder met me willen. Dus maar eerlijk ook de situatie op mijn werk uitgelegd. Ze snapten heel goed dat ik daar nog even op wilde wachten en hoopten vooral dat ik alsnog zou bellen om door te gaan met het gesprek. Dat is dus in ieder een concreet plan B.
Ook voor Ivan waren er ontwikkelingen op het werk. Half maart was hij weer eens langsgereden bij het bosbouwbedrijf en had hij te horen gekregen dat hij nu echt snel gebeld zou worden en zelfs zijn kleding was al opgemeten. Maar een week later had hij nog niks gehoord… dus hij weer langs… ja ja, je wordt uiterlijk maandag gebeld… maar helaas niks. En wat doe je dan? Ga je dinsdag al weer langs of ben je dan te opdringerig? Of is het de Zweedse cultuur die geen nee durft te zeggen…grrr.
Dus ging hij vorige week vrijdag toch weer langs, en bleek dat ze hem al drie keer hadden geprobeerd te bellen??? Huh, anderen krijgen hem wel te pakken? Maar goed, hij kon afgelopen maandag komen voor een verplichte toets die je eerst moet doen (over de inhoud van het werk, plantziektes tot en met ‘wat doe ik als ik een beer tegenkom’…tsja die beren hebben we hier in het zuiden gelukkig niet). Dinsdag had hij zijn contract en maandag is hij gestart met werken.
En dan krijg je dus meerdere foto’s met wijdse uitzichten te zien. Het was ook nog super weer, heerlijk om zo te kunnen starten. Het enige jammere is dat zijn collega’s Tsjechisch zijn en amper een woord Zweeds praten en veel ook niet eens Engels. Maar ja, de voet is tussen de deur.
En Ivan startte tegelijkertijd met zijn D cursus voor SFI. Vol verwachting ging hij hier naar toe, maar dat viel dan weer wat tegen. Het niveau is bijna lager dan zijn vorige groep. Dit heeft er ook mee te maken dat er in deze groep ook echt vluchtelingen zitten die hier dus niet uit eigen wil zijn en waarschijnlijk ook gewoon hopen snel weer terug te kunnen naar hun eigen land. En uit de vorige groep waren er 5 die door waren, maar al drie gingen niet gelijk nu al door en de vierde kon door de andere tijden slechts beperkt aanwezig zijn. Maar goed, dat geldt nu dus ook voor Ivan, dus waarschijnlijk gaan ze met zijn tweeën op vrijdagochtend alleen.
Iets wat ook meer tijd kost zijn de uitstapjes van Icey naar buiten. Die heeft nu echt het voorjaar in de kop. De knop wordt niet altijd gebruikt, want gewoon luidkeels mauwen bij de achterdeur op klagende of protesterende toon (vooral hard dus) maakt ook precies duidelijk wat hij wil. Ja, de knoppen werken nog steeds goed, maar is echt aanvullend op en niet in plaats van andere communicatievormen. Icey heeft precies door wanneer de zon schijnt en MOET dan gewoon naar buiten. Gelukkig is dat niet zo’n straf… de zon, het groen, het wemelt van de insecten en met temperaturen boven de ca 10 graden ook vlinders en bijen. En onze poezelige stadskat springt dan al aardig rond door de bosjes achter alles wat beweegt aan.
We zijn nu ook begonnen met de aanleg van ons eerste moestuinbed. De buren zullen wel gedacht hebben dat we iemand gingen begraven: Ivan heeft namelijk een halve meter uitgegraven, alle stenen eruit gehaald en vervolgens weer opgebouwd volgens de Hügelbedmethode (bij interesse vooral even googlen).
Vorige week moesten we hoogstnodig naar de ‘grote’ stad, want het blikvoer voor Icey was bijna op. En dat combineren we dan altijd graag met wat andere dingen. Zo hebben we ook weer verse thee gehaald, want dat blijft toch echt veel lekkerder. En dat was ook een perfecte reden om eens te gaan kijken naar een verzilvering van ons huwelijkscadeau, want alle buitenmeubelen staan weer in de winkels. We hebben iets besteld… nog twee weekjes en dan zouden we het moeten kunnen ophalen. Dus heb nog even geduld!
En dan was er ook nog mijn verjaardag vorige week. ‘S middags ben ik gewoon naar het brei café gegaan. Op zich al een feestje, want. Inmiddels vormen we steeds meer een leuke groep. Het feit dat ik er überhaupt al vier uur lang daar gezeten heb is al een bewijs, dat ikmaar twee toeren gebreid heb misschien nog wel meer haha. En hoe leuk is het als er zelfs iemand een verjaardagscadeautje heeft meegenomen!
Ook thuis verwent met allerlei lieve telefoontjes en berichtjes. En in de afgelopen week volgden nog een cadeau per post een zeer complimenteus kaartje met de felicitaties voor mijn 32e verjaardag. Dank je wel allemaal 💜
Maak jouw eigen website met JouwWeb