De tijd gaat door en we doen ons ding. Tegelijkertijd gebeurt er nog steeds heel veel ‘extra’. Dingen om hier op de te bouwen, dingen die niet helemaal het plan waren, dingen die nog met de migratie afronding te maken hebben… gewoon, van die dingen. Veels te veel om in een blog over alles in de hele periode te vertellen, jullie moeten het doen met een paar uitgelichte onderdelen… dingen zoals de kaasfondue blooper, een stuiterende keukenmachine of mijn worsteling met gedichten… helaas die verhalen passen nu niet.
Zo heeft nu ook de MR2 zijn Zweedse nummerplaten. Daarvoor moesten wel tijdelijk de oorspronkelijke lamparmaturen terug geplaatste worden, want de regels voor de lampen bij de invoer zijn heel streng. Tsja, en dan na de invoer mogen de nieuwe (volgens Ivan veel mooier, want de oude waren lelijk) er weer op. Want bij een reguliere keuring is het weer geen probleem. Dat wil zeggen als je maar wel originele lampen of lampen van slechts 2 bekende merken hebt. Dus iedereen blijkt hier een speciaal arcenaal voor de keuring te hebben aan lampen. Om dan daarna gelijk de eigen lampen er weer in te doen.
De Subaru moest voor het eerst een gewone ‘APK’ keuring hebben. Dus daar is de grote lampen wissel al geweest. Ivan loopt nu tegenwoordig naar het huis van collega’s, waarvandaan ze dan met de bedrijfsbus naar het werk rijden. Voor de keuring zijn zijn collega’s achter hem aangereden naar de garage, handig he. En al met de lunch konden we hem weer ophalen.
Nu was het super mooi weer, dus ik dacht op de fiets te gaan. Een route uitgezocht plus een tweetal alternatieven die mogelijk wel zouden kunnen, had ik gelijk mijn pauzebeweging. Waarom een tweetal alternatieven vraag je je af? Uhm ja. Om bij de garage te kunnen komen zat ik met een aantal uitdagingen. De route die we met de auto rijden gaat over een 100km/h weg. En daar ga ik echt niet fietsen tussen de vrachtwagens en auto’s op een eenbaansweg, ondanks dat er echt niet zoveel rijdt als we in Nederland gewend zouden zijn op zo’n weg. Nu ligt de garage wel aan de andere kant. Dus dat is de volgende uitdaging: een plek vinden waar ik recht kan oversteken. Een route die we eerder gedaan hebben had een oversteekplek waar je zo’n 100 meter over die drukke weg moet rijden. Niet optimaal, maar het kan. Plus dat die route 5 kilometer om was ten opzichte van de andere routes. Een andere route die we eerder gefietst hebben was ook 5 kilometer om, plus dat je dan drie keer die weg over moet steken. En dat brengt me tot de laatste uitdaging de route aan de andere kant van die weg: Een normale weg zie ik als een weg waar ook auto’s kunnen rijden en wat niet een soort provinciale weg of snel weg is. Dus gruiswegen en 70km/h wegen kunnen dan nog. Oh ja, ze moeten op Google Maps staan. Nou, als je dat aanhoudt kom je er dus alleen met heel grote omwegen. Dus dan pakken we de digitale stafkaarten er maar bij… en met de app Topo GPS zo een mooie route gevonden. Alleen is het bij die routes wel spannend in hoeverre het niet een oud bosbouwpad is, waar je hoogstens kan wandelen door de overgroeiing en over al het omgevallen hout. Dus vandaar.
Maar het is gelukt. Het was een avontuurlijke tocht, waarbij mijn mountainbike beter had gestaan. En ja, ik heb mijn fiets een keer over een boomstam moeten tillen. Maar oef, wat was het mooi, stil en natuurlijk fietsen!
Naar het breicafe ga ik gewoon met de auto hoor. De locatie is 20 kilometer met de auto, met de fiets zou het nog verder zijn. Grappig om te merken is dat het hier telkens zo veranderd, dat ik de laatste keer echt een keer ben gestopt om te kijken of ik nog wel goed reed. Ik herkende het gewoon even niet! Vijvers die weer vol zitten met water, groen wat uitloopt, en telkens nieuwe dingen die opvallen. Zoals uitzichten die nu pas voor het eerst opvallen.
Met het breien zelf had ik even wat opstartproblemen met mijn nieuwe project. Ik ben begonnen met een zomertrui… met een beetje geluk red ik het wel om die in de zomer 2027 af te hebben. Na al drie keer opnieuw begonnen te zijn voor ik het patroon en de bijbehorende steek goed snapte, checkte ik toch de breedte eens een keer. Maar goed ook, want als ik door was gegaan, dan had ik een trui gehad waar ik 2x in had gepast. Dus na overleg met mijn breivriendjes besloten om 16 steken er af te halen. Natuurlijk niet nageteld hoeveel steken ik er nu op had zitten, gelijk afgehaald en opnieuw begonnen. En dan er achter komen dat hij nu wel weer heel smal is… precies 16 steken kwam ik tekort… Uh… schiet mij maar lek. Dus ben ik nu voor de vijfde keer toe aan centimeter 2 van mijn project. Precies de goede breedte en nog zonder foutjes. Ik kom er wel…ooit.
Terwijl ik dan kletsen, uh breien ben bij het breicafe, rommelt Ivan in de tuin. Inmiddels hebben we 3 moestuinbedden klaar liggen. Dat moet ook wel, want de zaden van het voorzaaien zijn al op. We hadden al eerder paprika en pepers gezaaid. Dat zijn nu al heuse plantjes geworden. Zodra de andere zaden het huis uit zijn, kunnen zij in grote potten om binnen te blijven… voor ramen en met mooi weer op het balkon. Het blijft leuk om te zien hoe alles zijn eigen vorm zaadje heeft, een eigen instructie en snelheid van ontkiemen kent, andere kiemblaadjes heeft, enz. En ook hier ontstaat het probleem dan wat we in Nederland ook al hadden: waar laat je alles? Gelukkig verandert niet alles.
Waar wij voorjaarkriebels hebben, heeft Icey dat ook. De knoppen met woorden zijn even wat minder interessant, schreeuwen bij de achterdeur helpt ook. En dan kan dat kleine schattige katertje toch echt ook heel irritant zijn. Als hij wat wil, dan wil hij het ook NU. De tijd hij in Nederland in deze periode van het jaar (dus zelfs met warmere temperaturen) na een kwartiertje buiten, heerlijk lief twee uur ging slapen en dan aan twee keer per dag genoeg had, is duidelijk over. Er zijn dagen dat we na een uur hem moeten chanteren om weer naar binnen te mogen, om dan na een half uur weer te zeuren. Dus komt meneer nu rustig twee uur per dag buiten. En niet meer alleen in de tuin, maar ook de bosjes eromheen zeer interessant.
En dat leidde weer tot mijn eerste teek ever. Dus ook ik heb nu toch maar mijn inenting tegen TBE ingepland. Ach… ik houd mijn verplichte pauzes tijdens het werk en we komen wel lekker veel buiten.
Oh ja… een heel belangrijk moment… we hebben voor het eerst buiten ontbeten gister. Heerlijk!
Maak jouw eigen website met JouwWeb